Home

Γράφει η CretaMum Τζανέτα

Οι σύγχρονες Ελληνίδες μάνες, ως ιδιαίτερο ταξινομικό γένος της βιοποικιλότητας (mamades mamades), είμαστε προγραμματισμένες γενετικά να διαχειριζόμαστε μόνο τα δεδομένα του σήμερα: ηλεκτρισμός, υλικές ανέσεις και πλήθος τεχνολογικών κατακτήσεων. Αδυνατούμε δηλαδή να επεξεργαστούμε κοινωνικοπολιτικές παραμέτρους παλαιότερων ιστορικών περιόδων! Αυτή η αδυναμία έγκειται στο εκρηκτικό ταπεραμέντο μας ως Ελληνίδων, αλλά και στις «αδιανόητες» – για το δαιδαλώδη εγκέφαλό μας – συνθήκες στις οποίες διαβίωναν οι πρόγονοί μας.

Ένας νοητικός «διακτινισμός» της  σύγχρονης Ελληνίδας μάνας, τύπου startrek, σε παλαιότερες ιστορικές εποχές αποδεικνύει του λόγου το αληθές! Η τηλε-μεταφορά αυτή προαπαιτεί όλο το συνοδευτικό «πακέτο» της μητρότητας, σε συνδυασμό με τις χαρακτηριστικές λειτουργίες του βιολογικού μας είδους: μάνα-bodyguard, μάνα- παντογνώστης, μάνα-μέντιουμ, μάνα-γιατρός, μάνα-δεξί χέρι του Θεού, μάνα εξ ουρανού, μάνα γη!

Μπαίνουμε λοιπόν στη μηχανή του χρόνου και μεταφερόμαστε στην εποχή του Λίθου, όπου οι προϊστορικοί άνθρωποι ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες. Διέμεναν σε σπηλιές χωρίς μόνιμη εγκατάσταση. Η προϊστορική μάνα είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι το τέκνο της κυνηγάει μαμούθ και κάθε λογής άγρια ζώα με κίνδυνο της ζωής του, με τα πέτρινα προϊστορικά του εργαλεία.

Το κλίμα ήταν ψυχρότερο και οι παγετοί μόνιμη κατάσταση, στοιχεία εκ προοιμίου αδιανόητα για εμάς, τις σύγχρονες Ελληνίδες μάνες, οι οποίες θα γκρινιάζαμε νυχθημερόν στον κανακάρη για το υπερβολικό ψύχος με τη χαρακτηριστική φράση «Ρίξε κάτι επάνω σου, θα κρυώσεις!» Παράλληλα, δε θ’ αφήναμε ασχολίαστο ενδεχόμενο τραυματισμό από άγριο ζώο, με την αφοπλιστική και συμπλεγματική ατάκα «Στα ‘λεγα εγώ, δε μ’ ακούς! Πότε μ’ άκουσες εμένα; Αααχ, θα με πεθάνεις!», συνοδευόμενη μάλιστα από τον ανάλογο οδυρμό και γρονθοκοπήματα στο στήθος για να γίνουμε πιο πειστικές. Άσε που θα ρίχναμε και μια λιποθυμία – έτσι, να μας βρίσκεται βρε αδερφέ!

Προϊούσης της ιστορικής εποχής, φτάνουμε στην εποχή του χαλκού, εποχή που μεσουράνησε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός, γνωστός για τις κυκλώπειες οχυρώσεις των ακροπόλεων, τα γιγάντια τείχη και τους υπερφυσικούς θολωτούς τάφους, κατασκευασμένους από τεράστιους ογκόλιθους. Μη μου πείτε ότι δεν θα είχαμε κρεμαστεί από πασσάλους ή δε θα σκαρφαλώναμε σε δέντρα κάνοντας τη «μάνα-τσίτα», για να εμποδίσουμε τη συμμετοχή του κανακάρη στην κατασκευή των «ανώφελων» μνημειακών αυτών έργων, φωνάζοντας «Άσε παιδί μου κάτω την κοτρώνα, θα σου πέσει η μέση!» Κι αν βλέπαμε ότι ο κανακάρης συνεχίζει, θα μπαίναμε κάτω απ’ την κοτρώνα, σαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα –ξέρετε, αυτή τη δόλια απ’ την Άρτα– και θα απειλούσαμε ότι θα χτισθούμε μαζί της!

Για να έλθουμε στη συνέχεια στην αρχαϊκή εποχή, όπου η Σπαρτιάτισσα μάνα, ταγμένη στην υπηρεσία της στρατιωτικής οργάνωσης του κράτους, αποχωριζόταν το αγγελούδι της στην ηλικία των επτά ετών, την αγωγή του οποίου αναλάμβανε η πόλη. Έως την ηλικία των είκοσι, το παιδί της θα διαβιούσε ομαδικά σε στρατόπεδο, όπου θα εκπαιδευόταν να πολεμάει (“πώς;;”), να κοιμάται σε καλάμια (“σε τι;;”), να φοράει το ίδιο ιμάτιο όλο τον χρόνο (“το ίδιο;;”) και να τρώει μέλανα ζωμό: “τι, θα φάει το παιδί μου χοιρινό τηγανισμένο σε αίμα;; Που νερό να πίνουν και μηλόξυδο να γίνεται Παναγία μου!”

Φλύκταινες, σπυριά και άλλα συναφή εξανθήματα θα ήταν η πρώτη ψυχοσωματική μας αντίδραση, μετά από διαρκές μαλλιοτράβηγμα προκειμένου να εμποδίσουμε τον εγκλεισμό του κανακάρη στο campus! Δε συζητώ για το πόσα κοσμητικά επίθετα θα χρησιμοποιούσαμε για το άκρως συμπλεγματικό σύστημα κοινωνικής διατάξεως της ακατανόμαστης πόλης, που “μακάρι να σπέρνουν ζαρζαβατικά και να θερίζουν πρόκες”! Σε περίπτωση που δε θα είχαμε πετύχει το στόχο της παρεμπόδισης, θα είχαμε στρατοπεδεύσει με σκηνές έξω από το campus, κρατώντας ανά χείρας τα γνωστά ταπεράκια με κεφτεδάκια και σπιτικό μουσακά, ρωτώντας εναγωνίως τον υιό πως περνάει. «Να ντύνεσαι παιδί μου, πάρε τα ταπεράκια και κρύψ’ τα, μην τρως αυτή την αηδία, να αποφεύγεις τις κακές παρέες και ν΄ακούς τη μανούλα, εντάξει;» Εννοείται βέβαια ότι απ’ τις πρώτες επισημάνσεις –κατά το επισκεπτήριο- θα ήταν πόσο έχει αδυνατίσει το παιδί μας!

Για να καταλήξουμε στους Περσικούς πολέμους, στην περίφημη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. και στην κρίσιμη στιγμή, όπου έχουν απομείνει στα στενά οι τριακόσιοι του Λεωνίδα μαζί με τους επτακόσιους Θεσπιείς, απέναντι στον πολυάριθμο στρατό των Περσών, με επικεφαλής αυτόν τον ανόητο, τον Ξέρξη. Φωτιά στα πατζάκια μας! Σαν άσπροι σίφουνες γνωστής εταιρίας καθαριστικών προϊόντων, θα πεταγόμασταν απ’ την κρυψώνα πίσω από κανέναν βράχο – εννοείται ότι όλως τυχαίως θα είχαμε βρεθεί εκεί, γιατί αρρώστησε η ξαδέρφη μας που μένει δυο στενά πάνω απ’ τα στενά! Εν μέσω αλαλαγμών –όπως κάνουν οι ζουλού στις θρησκευτικές τους τελετές- θα παρεισδύαμε ανάμεσα στους δύο στρατούς, προτάσσοντας τα στήθια που θήλασαν επί τόσους μήνες,  φωνάζοντας στον Ξέρξη: «Τι θέλεις επιτέλους απ’ το γιο μου; Μάνα δε σε γέννησε εσένα; Ψυχή δεν έχεις; Κοτζάμ άντρας να τα βάζεις με αυτά τα αμούστακα παιδαρέλια;» Και θα τραβούσαμε βίαια το απερίσκεπτο και αφελές μειράκιον (τον κανακάρη) απ’ την περικεφαλαία, λέγοντάς του: «Πάμε σπίτι εμείς και θα λογαριαστούμε!» Δε νομίζω ότι ο Ξερξούκος θα αντιδρούσε μετά από αυτό! Η ιστορία δε θα ήταν πια η ίδια!

“Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου” – Οδυσσέας Ελύτης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s