Home

Η ιστορία προωρότητας της Εύας

Εδώ και μερικές μέρες διαβάζω τις ιστορίες των μαμάδων οι οποίες γέννησαν πρόωρα τα μικρά θαύματα της ζωής τους. Δεν ξέρω αν η λέξη «πρόωρο» μπορεί να περιγράψει τη λύπη, την απογοήτευση, τη λαχτάρα του να γεννάς ξαφνικά λόγω διαφόρων συνθηκών και να μην μπορείς να δεις, ακούσεις, κρατήσεις, χαϊδέψεις το μωράκι αυτό που τόσους μήνες είχες μέσα σου και περίμενες να ανοίξεις την αγκαλιά σου και να το καλωσορίσεις. Είχα αποφασίσει να μην ξαναφέρω στο μυαλό μου αυτές τις ημέρες αλλά κάπου παρακάτω, «ακούγοντας» τις ψυχές των Μαμάδων,άλλαξα γνώμη.

Είμαι και εγώ μια μαμά η οποία γέννησε πρόωρα, με καισαρική, στην 35η εβδομάδα και λόγω του ότι το μωρό ήταν μόνο δύο κιλά, το έστειλαν στην ΜΕΝΝ του Νοσοκομείου. Άκουσα μόνο το κλάμα της όταν ήρθε στον κόσμο. Είδα πως είναι από τις φωτογραφίες που τράβηξε ο άνδρας μου μέσα στη θερμοκοιτίδα που ήταν, λίγο πριν την πάνε στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών.

Ήμουν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι και δεν ένιωθα κανένα πόνο τις λίγες μέρες που έμεινα στην κλινική. Το μόνο πόνο που ένιωθα ήταν της ψυχής μου. Τη δεύτερη μέρα που ήταν Πρωτομαγιά, εφόσον μπορούσα και περπατούσα λίγο καλύτερα, φορώντας πιτζάμα, ρόμπα και παντόφλες, φύγαμε για να πάμε να δούμε το μωράκι μας.

Φτάσαμε στην ΜΕΝ νεογνών του Νοσοκομείου και ειλικρινά νόμιζα ότι ήμουν κάπου αλλού, σε κάποια άλλη χώρα. Όλο το προσωπικό της Μονάδας ήταν στη διάθεσή μας. Απαντούσαν στις απορίες μας και στις ανησυχίες μας, καταλαβαίνοντας την ψυχική μας κατάσταση. Αφού μας έδωσαν τις αποστειρωμένες ρόμπες, τα παπουτσάκια και τα σκουφάκια, μας πήγαν να δούμε το μωράκι μας. Μόλις την είδα, στεναχωρήθηκα που ήταν ξαπλωμένη σε αυτό το τόσο «ψυχρό» κρεβατάκι να κουνάει χεράκια και ποδαράκια. Ήταν τόσο μικρούλα που μετά βίας μπορούσες να την πιάσεις. Όμως εκείνη τη στιγμή που έβαλα τα χέρια μου μέσα και την άγγιξα, κατάλαβα ότι δεν ήταν καθόλου «μικρή». Κάθε μέρα που περνούσε, μεγάλωνε και άρχιζε να καταλαβαίνει την φωνή μας και εμείς δεν μπορούσαμε να μείνουμε ούτε λεπτό σπίτι. Το επισκεπτήριο ήταν δύο ώρες 3 φορές την ημέρα και περιμέναμε με ανυπομονησία να την δούμε, έστω αυτές τις λίγες στιγμές. Η μικρούλα μας σύντομα βγήκε από την θερμοκοιτίδα και την έβαλαν σε ένα γυάλινο κρεβατάκι, αλλά είχε θέμα με το ασβέστιό της και έπρεπε να πάρει ακόμα λίγο βάρος για να μπορέσει να φύγει. Πέρασαν 18 μέρες μέχρι να έρθει η στιγμή να την πάρουμε στο σπίτι μας. Εκείνη τη στιγμή ξέχασα τα πάντα γιατί ήταν σαν να γεννούσα εκείνη την ώρα! Ήταν σαν όνειρο για μένα που θα την είχα μαζί μου πια, έπειτα από τόση αναμονή και αβεβαιότητα.

Έχουν περάσει 3,5 χρόνια από τότε αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω την αγωνία όλων των γονιών οι οποίοι περίμεναν με τις ώρες για να αγγίξουν απλά το χεράκι του μωρού τους και να το κρατήσουν αγκαλιά! Το θαύμα για μένα δεν ήταν μόνο η γέννηση της κορούλας μου, αλλά και το γεγονός ότι πέρασε αυτό το στάδιο τις πρώτες ημέρες της ζωής της δείχνοντας το σθένος και τη δύναμή της!

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι μπορεί να ήταν πρόωρη αλλά σίγουρα δεν ήταν «διαφορετική», κάτι που αρκετός κόσμος συγχέει με αποτέλεσμα να πικραίνει όλους όσους πέρασαν αυτή τη δοκιμασία για να κρατήσουν αγκαλιά το αγγελούδι τους!

Εύα

 

Σε συνεργασία με το 31 εβδομάδες, οι CretaMums πρόκειται να οργανώσουν συναντήσεις υποστήριξης πρόωρα γονιών. Αν ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε ή να μας στείλετε τις δικές σας ιστορίες προωρότητας, επικοινωνήστε με το info@cretamums.gr.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s