Home

Γράφει η CretaMum Ρένα

Όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι από παλαιότερα παραμύθια, στο σπίτι μας συμβαίνουν πολύ παράξενα πράγματα και κυρίως όταν ανοίγω το παλιό μπαούλο της γιαγιάς. Ναι, τότε είναι που ξεπηδούν από μέσα τα πιο αλλόκοτα πλάσματα του Νεραϊδόκοσμου όπως νεράιδες, ξωτικά και πολλά άλλα. Σήμερα λοιπόν, θα σας διηγηθώ μια ιστορία για μια μικρή νεράιδα. Μπορεί βέβαια κάποιοι από εσάς να μου πείτε ότι ιστορίες με νεράιδες ξέρετε αρκετές. Ίσως, όμως, αυτή η ιστορία φίλοι μου είναι τελείως διαφορετική και ξέρετε γιατί; Επειδή η συγκεκριμένη νεράιδα είναι πολύ λυπημένη. Να, τη βλέπετε εκεί; Πάνω στο ψηλό δέντρο;

Ένα πρωινό του Νοέμβρη, η νεραϊδούλα καθόταν σκεφτική και στεναχωρημένη πάνω στο δέντρο του μεγάλου δάσους. Τα δάκρυα που κυλούσαν ακατάπαυστα από τα μάτια της μούσκευαν το πρόσωπο και τα κατάξανθα μαλλιά της. Για αρκετή ώρα ήταν καθισμένη εκεί, έχοντας τα φτερά της κλειστά και τα μπράτσα της τυλιγμένα γύρω από τα λυγισμένα της γόνατα, χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση. ‘Ώσπου ξαφνικά μία εκτυφλωτική λάμψη γέμισε τον ουρανό και, σαν να έβγαινε μέσα από το ζεστό ζωογόνο ήλιο, εμφανίστηκε κοντά της το Χρυσό Πουλί. Τα φτερά του γυάλιζαν λες και ήταν από χρυσάφι και τα μάτια του λαμπύριζαν γεμάτα σοφία και καλοσύνη. Πλησίασε προσεκτικά τη νεράιδα και, αφού κάθισε κοντά της πάνω στο κλαδί του δέντρου, τη ρώτησε με γλυκιά φωνή:

– Τι έχεις μικρή μου Νεράιδα; Γιατί είσαι τόσο στεναχωρημένη;

Η νεραϊδούλα δε μίλησε αλλά γύρισε να κοιτάξει το φτερωτό πλάσμα.

– Κοίταξε ψηλά και πες μου τι βλέπεις; την ξαναρώτησε το Χρυσό Πουλί.

– Δεν μπορώ να κοιτάξω. Βρέχει και οι σταγόνες δεν με αφήνουν, είπε σιγανά η νεράιδα και σκούπισε και τα δικά της δάκρυα από το πρόσωπό της.

– Κοίταξε, μπορείς! Προσπάθησε πιο πολύ, της είπε γλυκά το Χρυσό Πουλί.

– Βλέπω τα σύννεφα, είπε ξανασηκώνοντας το κεφάλι και όπως κοίταζε τον ουρανό, σταμάτησε να δακρύζει και τα σύννεφα σταμάτησαν να στέλνουν τις σταγόνες τους στη γη.

– Κοίταξε καλύτερα, την παρότρυνε για ακόμα μια φορά το Πουλί.

– Βλέπω λίγο γαλάζιο ουρανό, είπε η νεραϊδούλα που συνέχισε να κοιτάζει ψηλά. Αχ! Βλέπω και κάτι ακόμη… βλέπω χρώματα. Πανέμορφα χρώματα! Το μπλε, το πράσινο, το κόκκινο. Βλέπω ένα «ουράνιο τόξο», πρόσθεσε η μικρή νεράιδα και χαμογέλασε.

Χαμογέλασε με ένα «υπέροχο χαμόγελο» που απλώθηκε σε όλο της το πρόσωπο κι έκανε το λαμπερό ήλιο να ξεπροβάλει στον ουρανό και να διώξει όλα τα σύννεφα μακριά. Οι ακτίνες του ήλιου γέμισαν όλη την πλάση με φως και το φτέρωμα του πουλιού άρχισε να λαμπυρίζει σαν να ήταν γεμάτο με πολύτιμα διαμάντια. Όλα ήταν πιο όμορφα και πολύχρωμα πια.

Τότε ήταν που το Πουλί πλησίασε προς την άκρη του κλαδιού και, αφού γύρισε να την κοιτάξει για ακόμα μια φορά, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε προς τον ήλιο. Η νεραϊδούλα της ιστορίας μας σήκωσε το χέρι της και χαμογελώντας αποχαιρέτισε το Χρυσό Πουλί, που ίσως να μην το ξαναέβλεπε πια.

Μην ξεχνάτε ποτέ να κοιτάζετε ψηλά. Όσο στεναχωρημένοι και να είστε φίλοι μου, μην ξεχνάτε ποτέ να χαμογελάτε. Ένας καινούριος φωτεινός ήλιος είναι κάπου εκεί και σας περιμένει να λάμψει.

cretamums-a-lovely-smile

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s